Winterviolen

De winterviool is een plant die in de lente door de kwekers gezaaid wordt en in het najaar bloeiend wordt aangeboden. 

Dat bloeien gaat normaal gesproken de hele winter door, maar ook in de lente en een groot deel van de zomer blijven de vrolijke bloemen de tuin verblijden. 

Als het in de winter goed koud wordt stopt de plant even met bloeien. 

De plant ziet er dan soms wat zielig uit met zijn verkleurde blaadjes, maar als de temperatuur weer wat stijgt, fleurt de plant weer op en begint weer te bloeien.

Er zijn twee groepen winterviolen: grootbloemige en kleinbloemige.  

Die laatste worden ook wel eens als bosviooltjes aangeboden.

Je kunt het, wat kleuren betreft, bijna niet zo gek bedenken, of ze is wel te vinden bij de winterviool. 

Rood, rose, oranje, geel, blauw, paars, wit en dan ook nog combinaties van deze kleuren in ėėn bloem. Vrolijker winterbloeiende zul je niet vinden.

Winterviolen staan natuurlijk leuk in de border, maar ze lijken wel speciaal gemaakt te zijn om potten en pannen, teilen en manden, tonnen en emmers, bakken en hanging baskets op te vullen.

Als het mooie er in de late lente of vroege zomer er af is, dan kun je ze vervangen door zomerbloeiers zoals bijv. vlijtige liesjes en Spaanse margrietjes.

Help, ik heb net mijn pluimhortensia gesnoeid en nu gaat het vriezen!

Help, ik heb net mijn pluimhortensia gesnoeid en nu gaat het vriezen! En ik heb gelezen dat dat niet mag en wat moet ik nou doen??

Vandaag kwam er een echtpaar langs die deze vraag aan mij stelde. 

Ik heb ze gelijk gerustgesteld. 

Er is helemaal niets aan de hand als je gewoon winterharde struiken vlak voor of tijdens een vorstperiode hebt gesnoeid of gaat snoeien. 

Daar doen veel tuinboeken en tuin tijdschriften erg moeilijk over, maar dat is onterecht. Mocht er vlak na de snoeibeurt een elfstedentocht gereden worden, dan zijn er misschien een paar winterharde planten die iets invriezen, maar dat is geen ramp.

Er zijn natuurlijk een aantal planten die veel minder goed winterhard zijn of wat gevoeliger voor vorst, denk aan Lavatera, lavendel en sommige rozen. Die kun je beter eind februari of in maart snoeien, als de kans op strenge vorst aanmerkelijk is verminderd.

Bij goed winterharde planten kun je gewoon voor of tijdens vorstperiode snoeien. 

Ik heb zelf bijvoorbeeld jaren fruitbomen gesnoeid, ook tijdens vorst. 

Pas als het harder gaat vriezen dan 8 graden onder nul moet je stoppen.

Bij die temperatuur worden de takken zo breekbaar dat je teveel schade toebrengt. 

Duw je wat te hard tegen een tak, dan kan die gewoon afbreken, zonder dat je dat wilde. 

Bij die temperatuur dus lekker bij de kachel blijven zitten of een rondje gaan schaatsen. Vergeet dan niet eerst de vogels wat te voeren, die hebben het dan ook koud.

Camellia 'Cupido'

De tijd van de Camellia’s breekt weer aan. 

Camellia’s zijn er in een aantal soorten. Sommige bloeien al in de herfst, maar de meeste bloeien in ons land in de lente. 

Veel Camellia bloeien met grote, gevulde bloemen die door sommigen wel als rozen aangezien worden. 

Ik heb ooit eens een klant gehad die het toch wel heel bijzonder vond dat wij winterbloeiende, groenblijvende rozen aanboden. 

Ik heb de goede man natuurlijk verteld hoe de vork in de steel zit.

Camellia’s worden de laatste jaren steeds populairder. 

Daarom worden er steeds meer soorten en variëteiten gekweekt en aangeboden. 

Daar zitten ook soortjes bij die door bijna niemand als een Camellia herkend worden. 

Eėn van die nieuwe soortjes is de Camellia ‘Cupido’. 

Een prachtig, fijnbladig soortje met vele, kleine witte bloempjes met een zweem van rose in de knopjes. Als de plant staat te bloeien, lijkt het wel of er sneeuwklokjes in hangen. 

Echt een plant om verliefd op te worden.

Voordat je nu met vlinders in je buik naar ons toe ijlt, moet je wel even weten dat de plant niet op vette kleigrond wil groeien. 

Wat verzorging betreft heeft een Camellia exact dezelfde wensen als een Rhododendron. Meng dus lekker veel tuinplantengrond en/of rhododendrongrond door de grond, of plant de plant in een grote pot gevuld met potgrond. 

Terracotta is weer helemaal hip en daar staat een Camellia mooi in.                                

Alle planten eten graag, Camellia’s zijn dol op Rhododendronmest .

Zoete Buxus

Vorige week, op de eerste werkdag van het jaar werd ik op de zaak aangenaam verrast door een heerlijke zoete geur. Na al die jaren weet ik wel welk plantje deze winterse verrassing produceert: de Sarcococca.   

Dit leuke groenblijvende struikje is een echte schaduwplant en heeft alle kenmerken waaraan een goede schaduwplant moet voldoen. 

Het heeft op de eerste plaats zomer en winter mooi glimmend, donkergroen blad wat elk straaltje licht op kan vangen. 

Planten hebben licht nodig om te leven, de Sarcococca is met weinig al tevreden.  

Een ander kenmerk van een echte schaduwplant is dat ze onopvallende bloempjes heeft die opvallend lekker geuren. 

De meeste insecten voelen zich het prettigst in de zon en zullen daar naar eten zoeken. 

Ze hebben helemaal geen zin om de schaduw in te gaan. 

Een schaduwplant heeft dus niets aan opvallende bloemen om insecten te lokken. 

Die laten zich echter wel overhalen om de schaduw in te gaan als heerlijke geuren, die vaak op grotere afstanden te ruiken zijn, een lekker maaltje beloven.

De Sarcococca is in de verte familie van de Buxus, vandaar dat ze wel bekend staat als de zoete Buxus. 

De naam winterzoet, van het Engelse wintersweet hoor je tegenwoordig ook steeds vaker.

Sarcococca is zo’n goede schaduwplant dat ze het in de zon niet naar haar zin heeft. 

Echt een ideale plant voor een plekje in de schaduw. 

Ook in een pot in de schaduw is het een goede keus.

Leuk als je voordeur in de schaduw ligt, dan is het in januari-februari lekker geurig thuiskomen.

Dure Helleborus?

Dat lenterozen niet al te goedkoop zijn heeft een aantal oorzaken. 

Een van de oorzaken is het vermeerderen van de plant en dat kun je op 3 manieren doen. De simpelste manier is zaaien. Het leuke van zaaien is dat het een goedkope manier van vermeerderen is. Grappig kan ook zijn dat elke zaailing uniek is. 

Het kan bij zaailingen een jaar of vier duren al eer de plant voor het eerst bloeit. 

Niets is dan spannender om de eerste bloem iets op te tillen om haar eens goed te bekijken. Meestal echter zal er geen grote verrassing volgen en lijkt de bloem op één van de ouders van de plant. 

Soms echter zit er een bijzondere plant bij die echt iets aparts is en die heel veel tuinliefhebbers graag zouden willen hebben. 

En dan heb je natuurlijk een probleem. De plant zaaien is geen optie. 

De zaailingen lijken namelijk meestal niet op die bijzondere plant. 

De plant moet dan gescheurd worden. 

De bijzondere plant wordt dan in stukjes gebroken. 

Elk stukje met wortels kan een nieuwe plant vormen. 

Maar ja, een bijzondere plant in stukjes scheuren levert maar een paar nieuwe planten op. Als de vraag van die plant dan hoog is, vliegt de prijs van die plant de lucht in. 

Honderd dollar, pond of euro is dan niets.

Enkele tientallen jaren geleden is er een nieuwe vorm van vermeerderen ontdekt. 

Dit is een soort stekken, maar dan met piepkleine stukjes van een plant. 

Die minieme stukjes worden in een laboratorium in schaaltjes gelegd met een speciale voedingsbodem. (Deze manier van vermeerderen heet weefselkweek of invitrocultuur.) 

Op deze manier kunnen vooral nieuwigheden massaal vermeerderd worden. 

Dat is vooral voor de tuinliefhebbers goed nieuws. 

Nieuwigheden of bijzonderheden zijn op die manier sneller verkrijgbaar en beter betaalbaar.

Voor de Helleborus orientalis geldt, hoe de plant ook vermeerderd wordt, het altijd een aantal jaren duurt voordat de plant bloeit en/of verkoopbaar is en dat vind je terug in de prijs.

Helleborus 'red red wine'